Medewerkers vertellen

Medewerkers vertellen

Medewerkers vertellen

Hennie… over haar werk in de thuiszorg

In de Thuiszorg ben je voor de een iemand die een wond komt verzorgen en voor een ander ben je de steun en toeverlaat. Sommige cliënten hebben een heel netwerk om zich heen en krijgen tijdelijk zorg omdat ze bijvoorbeeld net geopereerd zijn. Maar er zijn ook mensen die al lang alleen wonen en zelfs eenzaam zijn.

Lees het hele verhaal van Hennie

Hennie… over haar werk in de Thuiszorg

In de Thuiszorg ben je voor de een iemand die een wond komt verzorgen en voor een ander ben je de steun en toeverlaat. Sommige cliënten hebben een heel netwerk om zich heen en krijgen tijdelijk zorg omdat ze bijvoorbeeld net geopereerd zijn. Maar er zijn ook mensen die al lang alleen wonen en zelfs eenzaam zijn. Er zijn mensen voor wie ik de eerste en tegelijkertijd de laatste persoon die ze zien op een dag. Het is dan dus aan mij om in de tien minuten dat ik bij een mevrouw of meneer ben, toch te zorgen voor een fijne dag. Wij moeten letterlijk én figuurlijk de gordijnen openmaken om de zon binnen te laten. Dat is een verantwoordelijkheid!

De kleine dingen die het verschil maken
Laatst was ik bij een mevrouw die tegenover een plek woonde waar bouwvakkers aan het werk waren. “Ik kan niet meer naar buiten kijken”, vertelde de mevrouw me. “Elke dag zet die bouwvakker zijn bus pal voor mijn raam, waardoor ik niets meer kan zien.” Ik stelde de mevrouw toen voor om een kort briefje te schrijven. Gewoon heel simpel: ‘Beste meneer, wilt u de bus aan de overkant zetten, zodat ik weer naar buiten kan kijken.’ Toen ik tien minuten later naar buiten ging, stopte ik het briefje van de vrouw onder de ruitenwissers. En vanaf de volgende dag stond de bus aan de overkant van de weg. 

Voor mij was het echt een kleine moeite, maar voor die vrouw was het een wereld van verschil. Het kleurde haar dag en de daarop volgende dagen. En dat is ook ons werk. Dat doen we tig keer op een ochtend. Op zo’n manier zorgen voor welzijn lijkt misschien een grote verantwoordelijkheid, maar voor mij is het gewoon mijn passie.

Ik zorg…
Ik krijg veel terug van onze cliënten. Het zijn de kleine gebaren die een grote dankbaarheid uitdrukken: een knuffel, een hand. Of een simpele opmerking: “Ik had me voorgenomen om de hele dag in bed te blijven liggen, maar je hebt me eruit gekregen. En ik ben de hele dag op geweest.” Daar doe je het voor!

Mijn werk, mijn passie
Werken in de zorg vind ik heerlijk. Ik zou niet weten wat ik anders zou moeten doen. Mijn werk is mijn passie en elke ochtend ga ik met 100% zin, fluitend naar mijn werk. Hoe vroeg ik ook uit mijn bed moet. Ik werk in een geweldig team, dat draagt zeker bij aan mijn werkplezier. We kennen elkaar en we weten wat we aan elkaar hebben en hebben iets voor elkaar over. Mijn collega’s weten wat belangrijk voor mij is.

Zorgen is denken in mogelijkheden
Ik ben opgegroeid met een broer en een zus met een beperking. Van kleins af aan heb ik geleerd om te zorgen voor anderen, maar ook om te denken in mogelijkheden. Wat kan iemand nog wel? Ik denk dat het belangrijk is om vooruit te kunnen blijven kijken en zo lang mogelijk de eigen regie te houden. Je wilt namelijk niet in zo’n neerwaartse spiraal terechtkomen.
Als iemand links verlamd is, dan wordt dat niet meer beter. Maar met alleen een rechterhand kun je nog veel doen. En het is mijn drive om een cliënt te helpen onderzoeken wat zijn mogelijkheden zijn. Dus zie ik dat het strikken van veters te moeilijk wordt, dan stel ik schoenen met klittenband voor.

Jaimy… over haar werk bij Vughterstede

Ik heb mijn afstudeerstage hier bij Vughterstede gelopen. Dat beviel me zo goed, dat ik meteen kon blijven. Er was net iemand met pensioen gegaan, dus ik had geluk. We zijn inmiddels een paar jaar verder en ik ben nog steeds de jongste. Maar dat maakt me helemaal niets uit. Ik werk in een enorm fijn team. Vanaf de eerste dag voelt het als een warm nest.

Lees het hele verhaal van Jaimy

Jaimy… over haar werk bij vughterstede

Ik heb mijn afstudeerstage hier bij Vughterstede gelopen. Dat beviel me zo goed, dat ik meteen kon blijven. Er was net iemand met pensioen gegaan, dus ik had geluk. We zijn inmiddels een paar jaar verder en ik ben nog steeds de jongste. Maar dat maakt me helemaal niets uit. Ik werk in een enorm fijn team. Vanaf de eerste dag voelt het als een warm nest.

Als mensen niet meer thuis kunnen wonen, komen ze eerst op onze verzorgingsafdeling terecht. Wij gaan dan vervolgens kijken wat het beste is voor de cliënt. Sommige cliënten blijven bij ons en sommige gaan naar een andere afdeling. De problematieken die ik in mijn werk tegenkom, zijn dus heel divers. Dat maakt elke dag weer anders. Er zijn bewoners met wie ik super goede gesprekken kan voeren. En er zijn bewoners met wie ik elke dag hetzelfde gesprek heb.

Ik zorg
Zorgen is zoveel meer dan een handeling verrichten. Het is ook communicatie en empathie. Als zorgmedewerkers komen we heel dicht bij onze cliënten. Dat kan niet zo maar. Daar is vertrouwen en veiligheid voor nodig. Je kunt dit werk niet “gewoon even doen”. Als je dit niet met je hart doet, dan voelen mensen dat. Dan ben je klaar, want dan kun je niets gedaan krijgen.

Wanneer een topdag?
Er zijn zoveel dingen die een gewone werkdag een topdag kunnen maken. Iets eenvoudigs als een tevreden blik, kan mijn dag al maken. Als iemand blij is om je te zien. Als je van vakantie terugkomt en hoort dat mensen je hebben gemist. In dit vak zijn dat de dingen waar je het voor doet, denk ik.

Groeien door te ervaren
Ik ben als Helpende begonnen in de zorg. Ik heb inmiddels de opleiding tot Verzorgende IG afgerond. Ik vond het erg leuk om meer te leren over ziektebeelden. Zo leuk dat ik misschien nog wel eens de verpleegkundige opleiding zou willen doen. Op dit moment heb ik het nog prima naar mijn zin als Verzorgende IG, maar voor de toekomst sluit ik een nieuwe opleiding zeker niet uit. ik houd de mogelijkheid open.

Van nature ben ik wat onzeker. Toen ik hier pas werkte had ik daar nog wel eens last van. Maar ik heb de ruimte en het vertrouwen gekregen om te groeien. Ik weet nu dat ik goed ben in mijn vak. Ik weet dat ik dit kan. Dat geeft me een enorme boost. In het begin vond ik het bijvoorbeeld nog wel eens lastig om in gesprek te gaan met familieleden. Dankzij de hulp van mijn collega’s en begeleiders is dat nu over. Dat is het mooie van Vughterstede. Je hoeft hier niet alles te weten of te kunnen, want er zijn altijd mensen die je willen helpen.

Hart voor goede zorg
Hart voor goede zorg is voor mij heel eenvoudig. Dat is “Geven wat je zelf zou willen ontvangen”.

Complexe dingen bespreekbaar maken
Als mensen ernstig ziek worden en als de laatste levensfase nadert is het voor mij vaak aftasten. De een wil erover praten en de ander heeft daar meer moeite mee. Je moet je dus afstemmen op de behoeften van de cliënt. Ik denk dat het vooral belangrijk is om de cliënt een luisterend oor te bieden. Hem te laten merken dat je er voor hem bent. En voor zijn familie.

Kim… over haar werk bij Vughterstede

Als medewerker van de Thuiszorg werk ik bij de aanleunwoningen van Vughterstede. Samen met mijn collega’s zorg ik voor de bewoners en brengen we ze wat vreugde en vrolijkheid. Dankzij onze hulp kunnen mensen langer thuis blijven wonen en zelfstandig zijn.

Lees het hele verhaal van Kim

Kim… over haar werk bij Vughterstede

Als medewerker van de Thuiszorg werk ik bij de aanleunwoningen van Vughterstede. Samen met mijn collega’s zorg ik voor de bewoners en brengen we ze wat vreugde en vrolijkheid. Dankzij onze hulp kunnen mensen langer thuis blijven wonen en zelfstandig zijn. Wat we betekenen voor iemand kan heel verschillend zijn. Sommige mensen hebben nog een heel net van vrienden en familieleden om zich heen. Bij anderen is dat een stuk minder. Het is dan aan ons als zorgmedewerkers om die leegte een beetje op te vangen. En iemand het gevoel te geven dat hij in verbinding staat en gezien wordt. Voor de een ben je dus die mevrouw die de steunkousen aan komt doen en voor de ander ben je een soort surrogaat-familie.

Ik neem graag de tijd om mensen te leren kennen. En om te ontdekken waar ik iemand bij kan ondersteunen. Pas als je namelijk echt contact maakt met iemand, kun je de hulp bieden die hij of zij prettig vindt. Als je die diepgang durft aan te gaan, als je dus die diepere snaar raakt, kunnen mensen hun emotionele kant laten zien. En dan wordt het werk nog zo veel mooier.

Ik zorg…
De waardering voor mijn werk haal ik uit heel kleine reacties die ik krijg. Dat mensen hun verhaal bij je durven te doen of je iets durven te vragen. Zo simpel is het eigenlijk al.

Zorgen is die extra stap zetten
Een aantal jaar geleden kwam ik op een nieuwe afdeling te werken en werd de eerste verantwoordelijke verzorgende van een vrouw die leed aan epilepsie. Ze had van jongs af aan in veel tehuizen gezeten en was erg beschermd opgevoed. Haar was altijd geleerd dat ze zich af moest sluiten als ze dacht een epileptische aanval te krijgen. De vrouw kwam daardoor kwam nauwelijks uit haar bed en had nog maar weinig contact met haar familie. Ik ben toen met haar broer gaan praten om te kijken hoe we die mevrouw konden helpen. Hij was enorm blij met deze handreiking. Door in gesprek te gaan, kon de verstoorde relatie tussen broer en zus hersteld worden.

Als ik die mevrouw nu in de gang tegenkom, zwaait ze nog altijd naar me. Ogenschijnlijk is het een klein gebaar, maar voor mij schuilt er een groot verhaal achter die zwaaiende hand.

Op zoek naar de gevoelige snaar
Sommige cliënten vinden het niet fijn dat wij komen. Ze voelen dat ze dingen uit handen moeten gaan geven wanneer er iemand van de Thuiszorg komt. Dat een vreemde ineens iets over gaat nemen. Die weerstand is heel begrijpelijk en tegelijkertijd is dat ook de uitdaging voor mij. Ik ga dan op zoek naar de ingang die wél open is. Soms is een vraag al genoeg. “Zullen we het samen doen?” “Hoe wilt u het hebben?” Ik blijf gewoon proberen om die cliënt op z’n gemak te stellen, want mijn werkdag is niet compleet zonder de lach van mijn cliënten.

De zorg is mijn passie
Ik kan me niet voorstellen dat ik ergens anders zou werken dan in de zorg. De zorg is het gewoon voor mij. In de toekomst zou ik misschien wel graag praktijkbegeleider willen worden. Om zo mijn kennis, enthousiasme en passie voor dit vak door te kunnen geven aan een nieuwe generatie.

Begin de dag met een lach
In de zorg kun je niet chagrijnig zijn. Nog geen halve dag! Onze cliënten zijn de vaders en moeders van iemand, de opa of oma. Als je dat voor ogen houdt, komt die glimlach vanzelf. 

Nikita… over haar werk bij Vughterstede

Vughterstede is voor mij een leeromgeving waarin je jezelf kunt ontwikkelen. Als zorgverlener, maar zeker ook als mens. Toen ik hier tien jaar geleden begon, wilde ik me graag verder ontwikkelen. Ik wist dat ik meer in huis had. Ik ben dus eerst de opleiding Verzorgende IG gaan doen.

Lees het hele verhaal van Nikita

Nikita… over haar werk bij Vughterstede

Vughterstede is voor mij een leeromgeving waarin je jezelf kunt ontwikkelen. Als zorgverlener, maar zeker ook als mens. Toen ik hier tien jaar geleden begon, wilde ik me graag verder ontwikkelen. Ik wist dat ik meer in huis had. Ik ben dus eerst de opleiding Verzorgende IG gaan doen.

Ouderen blijven tegenwoordig steeds langer thuis wonen. De mensen die nu bij ons komen wonen hebben over het algemeen een complexere zorgvraag dan een aantal jaar geleden. Ik merkte bij mezelf dat ik nieuwsgieriger werd: het begon toch weer te kriebelen. En dus ben ik nu met de opleiding tot verpleegkundige bezig. Het is af en toe echt wel pittig. Ik heb een gezin en ga nu dus naast mijn werk ook een dag in de week naar school. Maar ik geniet er echt van, het geeft me een voldaan gevoel. Er is zoveel te leren binnen de zorg. Ik krijg meer inzicht in ziektebeelden van ouderen, maar ik leer bijvoorbeeld ook steeds meer over het gedrag. En over hoe je in contact kunt komen en communiceert met dementerenden. Dat is stof die ik in de praktijk toe kan passen. Ik zie meteen resultaat en dat maakt mijn opleiding heel waardevol voor me.

Werken met mensen met dementie… Wat doet dat met je?
Ik vind het een uitdaging om te werken met mensen met dementie. Met woorden bereik je niet zo veel meer bij deze mensen. Je moet dus veel meer aanvoelen en echt kijken naar de mens. Dementerenden zijn heel zuiver en gevoelsmatig. Als ik soms heel druk ben in mijn hoofd, dan krijg ik dat terug van onze cliënten. Zij spiegelen die onrust. Ik zie dat als een signaal, als een teken om even tot tien te tellen voor ik weer verder ga. Ik kom namelijk bij mensen thuis, dus ík moet me aanpassen.

Ik zorg…
De waarde van mijn vak heb ik met de jaren geleerd. Ik heb steeds meer vertrouwen gekregen. En heb ik leren zien wat ik voor iemand kan betekenen. Inmiddels zie ik wat ik kan doen of veranderen.

Over sterven…
Mensen vragen me wel eens of het niet moeilijk of zwaar is wanneer een cliënt komt te overlijden. Natuurlijk is het verdrietig als een van onze cliënten overlijdt, maar toch zie ik ook wel de mooie kant ervan in. Sterven mag hier. De mensen die bij ons wonen zijn allemaal op leeftijd en hebben een heel leven achter de rug. Als iemand dan op een gegeven moment toch moet gaan, dan is het fijn om een bijdrage te kunnen leveren in deze laatste fase. Om ervoor te zorgen dat iemand rustig en vredig kan sterven.

In zo’n periode die vaak heel emotioneel is, bied ik wat ik zelf graag zou willen ontvangen. Welke zorg zou ik mijn eigen vader of moeder gunnen? Dat is voor mij de maatstaf. De ene cliënt wil nog een gesprek, bij de ander zorg je dat hij lekker ligt. Soms heeft de cliënt zelf niet meer zoveel meer nodig en gaat je aandacht en zorg vooral uit naar de familie. En soms hoef je er alleen maar te zijn…

Mijn geluksmoment
Ik wil het gevoel hebben dat ik iemand kan verlichten, dat ik een bijdrage kan leveren aan iemands welzijn. Als ik zie dat de mensen op mijn afdeling comfortabel zijn, dan ga ik met een fijn gevoel naar huis.