Medewerkers vertellen

Medewerkers vertellen

Medewerkers vertellen

Hennie… over haar werk in de thuiszorg

In de Thuiszorg ben je voor de een iemand die een wond komt verzorgen en voor een ander ben je de steun en toeverlaat. Sommige cliënten hebben een heel netwerk om zich heen en krijgen tijdelijk zorg omdat ze bijvoorbeeld net geopereerd zijn. Maar er zijn ook mensen die al lang alleen wonen en zelfs eenzaam zijn.

Lees het hele verhaal van Hennie

Hennie… over haar werk in de Thuiszorg

In de Thuiszorg ben je voor de een iemand die een wond komt verzorgen en voor een ander ben je de steun en toeverlaat. Sommige cliënten hebben een heel netwerk om zich heen en krijgen tijdelijk zorg omdat ze bijvoorbeeld net geopereerd zijn. Maar er zijn ook mensen die al lang alleen wonen en zelfs eenzaam zijn. Er zijn mensen voor wie ik de eerste en tegelijkertijd de laatste persoon die ze zien op een dag. Het is dan dus aan mij om in de tien minuten dat ik bij een mevrouw of meneer ben, toch te zorgen voor een fijne dag. Wij moeten letterlijk én figuurlijk de gordijnen openmaken om de zon binnen te laten. Dat is een verantwoordelijkheid!

De kleine dingen die het verschil maken
Laatst was ik bij een mevrouw die tegenover een plek woonde waar bouwvakkers aan het werk waren. “Ik kan niet meer naar buiten kijken”, vertelde de mevrouw me. “Elke dag zet die bouwvakker zijn bus pal voor mijn raam, waardoor ik niets meer kan zien.” Ik stelde de mevrouw toen voor om een kort briefje te schrijven. Gewoon heel simpel: ‘Beste meneer, wilt u de bus aan de overkant zetten, zodat ik weer naar buiten kan kijken.’ Toen ik tien minuten later naar buiten ging, stopte ik het briefje van de vrouw onder de ruitenwissers. En vanaf de volgende dag stond de bus aan de overkant van de weg. 

Voor mij was het echt een kleine moeite, maar voor die vrouw was het een wereld van verschil. Het kleurde haar dag en de daarop volgende dagen. En dat is ook ons werk. Dat doen we tig keer op een ochtend. Op zo’n manier zorgen voor welzijn lijkt misschien een grote verantwoordelijkheid, maar voor mij is het gewoon mijn passie.

Ik zorg…
Ik krijg veel terug van onze cliënten. Het zijn de kleine gebaren die een grote dankbaarheid uitdrukken: een knuffel, een hand. Of een simpele opmerking: “Ik had me voorgenomen om de hele dag in bed te blijven liggen, maar je hebt me eruit gekregen. En ik ben de hele dag op geweest.” Daar doe je het voor!

Mijn werk, mijn passie
Werken in de zorg vind ik heerlijk. Ik zou niet weten wat ik anders zou moeten doen. Mijn werk is mijn passie en elke ochtend ga ik met 100% zin, fluitend naar mijn werk. Hoe vroeg ik ook uit mijn bed moet. Ik werk in een geweldig team, dat draagt zeker bij aan mijn werkplezier. We kennen elkaar en we weten wat we aan elkaar hebben en hebben iets voor elkaar over. Mijn collega’s weten wat belangrijk voor mij is.

Zorgen is denken in mogelijkheden
Ik ben opgegroeid met een broer en een zus met een beperking. Van kleins af aan heb ik geleerd om te zorgen voor anderen, maar ook om te denken in mogelijkheden. Wat kan iemand nog wel? Ik denk dat het belangrijk is om vooruit te kunnen blijven kijken en zo lang mogelijk de eigen regie te houden. Je wilt namelijk niet in zo’n neerwaartse spiraal terechtkomen.
Als iemand links verlamd is, dan wordt dat niet meer beter. Maar met alleen een rechterhand kun je nog veel doen. En het is mijn drive om een cliënt te helpen onderzoeken wat zijn mogelijkheden zijn. Dus zie ik dat het strikken van veters te moeilijk wordt, dan stel ik schoenen met klittenband voor.

Kim… over haar werk bij Vughterstede

Als medewerker van de Thuiszorg werk ik bij de aanleunwoningen van Vughterstede. Samen met mijn collega’s zorg ik voor de bewoners en brengen we ze wat vreugde en vrolijkheid. Dankzij onze hulp kunnen mensen langer thuis blijven wonen en zelfstandig zijn.

Lees het hele verhaal van Kim

Kim… over haar werk bij Vughterstede

Als medewerker van de Thuiszorg werk ik bij de aanleunwoningen van Vughterstede. Samen met mijn collega’s zorg ik voor de bewoners en brengen we ze wat vreugde en vrolijkheid. Dankzij onze hulp kunnen mensen langer thuis blijven wonen en zelfstandig zijn. Wat we betekenen voor iemand kan heel verschillend zijn. Sommige mensen hebben nog een heel net van vrienden en familieleden om zich heen. Bij anderen is dat een stuk minder. Het is dan aan ons als zorgmedewerkers om die leegte een beetje op te vangen. En iemand het gevoel te geven dat hij in verbinding staat en gezien wordt. Voor de een ben je dus die mevrouw die de steunkousen aan komt doen en voor de ander ben je een soort surrogaat-familie.

Ik neem graag de tijd om mensen te leren kennen. En om te ontdekken waar ik iemand bij kan ondersteunen. Pas als je namelijk echt contact maakt met iemand, kun je de hulp bieden die hij of zij prettig vindt. Als je die diepgang durft aan te gaan, als je dus die diepere snaar raakt, kunnen mensen hun emotionele kant laten zien. En dan wordt het werk nog zo veel mooier.

Ik zorg…
De waardering voor mijn werk haal ik uit heel kleine reacties die ik krijg. Dat mensen hun verhaal bij je durven te doen of je iets durven te vragen. Zo simpel is het eigenlijk al.

Zorgen is die extra stap zetten
Een aantal jaar geleden kwam ik op een nieuwe afdeling te werken en werd de eerste verantwoordelijke verzorgende van een vrouw die leed aan epilepsie. Ze had van jongs af aan in veel tehuizen gezeten en was erg beschermd opgevoed. Haar was altijd geleerd dat ze zich af moest sluiten als ze dacht een epileptische aanval te krijgen. De vrouw kwam daardoor kwam nauwelijks uit haar bed en had nog maar weinig contact met haar familie. Ik ben toen met haar broer gaan praten om te kijken hoe we die mevrouw konden helpen. Hij was enorm blij met deze handreiking. Door in gesprek te gaan, kon de verstoorde relatie tussen broer en zus hersteld worden.

Als ik die mevrouw nu in de gang tegenkom, zwaait ze nog altijd naar me. Ogenschijnlijk is het een klein gebaar, maar voor mij schuilt er een groot verhaal achter die zwaaiende hand.

Op zoek naar de gevoelige snaar
Sommige cliënten vinden het niet fijn dat wij komen. Ze voelen dat ze dingen uit handen moeten gaan geven wanneer er iemand van de Thuiszorg komt. Dat een vreemde ineens iets over gaat nemen. Die weerstand is heel begrijpelijk en tegelijkertijd is dat ook de uitdaging voor mij. Ik ga dan op zoek naar de ingang die wél open is. Soms is een vraag al genoeg. “Zullen we het samen doen?” “Hoe wilt u het hebben?” Ik blijf gewoon proberen om die cliënt op z’n gemak te stellen, want mijn werkdag is niet compleet zonder de lach van mijn cliënten.

De zorg is mijn passie
Ik kan me niet voorstellen dat ik ergens anders zou werken dan in de zorg. De zorg is het gewoon voor mij. In de toekomst zou ik misschien wel graag praktijkbegeleider willen worden. Om zo mijn kennis, enthousiasme en passie voor dit vak door te kunnen geven aan een nieuwe generatie.

Begin de dag met een lach
In de zorg kun je niet chagrijnig zijn. Nog geen halve dag! Onze cliënten zijn de vaders en moeders van iemand, de opa of oma. Als je dat voor ogen houdt, komt die glimlach vanzelf.